หมายเหตุ: เอนทรีนี้...คิดว่าคงไม่มีใครมาอ่าน ถึงมีใครมาอ่านก็คงจะไม่เข้าใจ 55555 ฉะนั้นอย่าไปใส่ใจเล้ย แค่อยากระบาย
คำเตือน: โหลดโหดมาก
ไม่ได้มาอัพเอ็กตีนนานมากกกกกกกกกกกมากกกกกกกกกกกกกก
แต่เผอิญว่าวันนี้มีเรื่องต้องระบาย...
เพิ่งดู Mawaru Penguindrum จบไปสดๆ ร้อนๆ
ไม่รู้ว่าคนไทยดูกันเยอะหรือเปล่านะ
แต่สำหรับเราเป็นการ์ตูนแห่งปีเลยก็ว่าได้
แม้หลายคนอาจจะบอกว่า steins;gate ดีกว่า ano hana ดีกว่า
แต่คนเรา ที่หัวใจก็เหมือนกับมีปุ่มที่เราจะเซนซิทีฟเป็นพิเศษ ที่เมื่อถูกกดถูกปุ่มแล้วจะหลงรัก
สำหรับเราเรื่องอื่นๆ กดปุ่มไม่ครบ ดูยังไงก็ไม่หัวเราะ ไม่ร้องไห้ ไม่ลุ้น หรือมีอะไรให้กลับไปคิดวิเคราะห์เยอะเท่าเรื่องเรื่องนี้แล้ว (+จะสังเกตด้วยว่านิยายที่เราแต่งก็จะแนวๆ เกี่ยวกับพรหมลิขิตไรงี้ด้วย เลยทำให้ชอบเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ)
ดูอนิเมมาตั้งแต่กี่ขวบก็ไม่รู้ แต่เริ่มโหลด torrent มาดูอนิเมมาประมาณ 4-5 ปี
มีบางปีที่ทำให้รู้สึกว่า "เฮ้ย วงการอนิเมมันจะตายป่ะวะ ทำไมมีแต่การ์ตูนกากๆ ขายแต่นมใหญ่ๆ ออกมา"
แต่ปีนี้ทำให้เราต้องกลับไปคิดใหม่
มีอนิเมดีๆ ออกมาเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นสองเรื่องนั้นที่่พูดข้างต้น, tiger&bunny, hanasaku iroha, ao no exorcist (แม้ว่าตอนจบจะกากมาก), xxxholic rou adayume, natsume yuujinchou san, usagi drop, no.6 (แม้ว่าตอนจบจะเหี้ยมาก), blood-c (แม้ว่าคนอื่นจะโคตรเกลียด แต่เราโคตรรักเลย), chihayafuru, fate/zero, หรือรวมไปถึง un-go
(ลิสต์แม่งจะยาวไปไหนวะเบลล์ 55555)
และในหมู่อนิเมดีึๆ เหล่านั้น เพนกวินดรัมเป็นเรื่องที่ให้อะไรเรามากกว่าความบันเทิง
เป็นเรื่องแรกที่เราต้องดูตอนนึง 2-3 รอบ
อาจจะหาว่าบ้า แต่เรื่องนี้มีสัญลักษณ์ต่างๆ นานาให้คอยสังเกตอยู่ทุกๆ วินาทีของแต่ละตอน
อิคุฮาระซัง...ฉันคารวะคุณจริงๆ ค่ะ
ทั้งเขียนทั้งกำกับเอง พระเจ้าจอร์จ จะเมพไปหนายยยยยยยยยย
โดยเฉพาะตอนจบ...
พูดอ้อมมาเยอะละ
ขอสปอยล์เลยละกัน!!:
เราขอไม่พูดถึงครึ่งแรกมากละกันนะ เพราะไม่มีรูป + ไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ มีสัญลักษณ์ (symbolism) โน่นนี่เยอะแยะเต็มไปหมด
โดยคร่าวๆ ก็คือ...โชมะตามไปห้ามคันบะที่พยายามจะระเบิดรถไฟ
ไม่นานนักริงโกะก็ขึ้นรถไฟขบวนที่มุ่งหน้าไปหา 'โชคชะตา' ที่พวกตัวเอกของเรากำลังประจันหน้ากันอยู่
เธอบอกว่าแม้ไดอารี่ของโมโมกะจะถูกเผาไปแล้ว แต่เธอก็รู้คาถาที่จะเคลื่อนย้ายโชคชะตา
แล้วก็มีแฟลชแบ็กถึงตอนที่สองพี่น้องนี้ติดอยู่ใน "กล่อง" สองกล่อง
พวกเขาอดข้าว หิวโหย และรอวันตายเท่านั้น
ทว่ามีอยู่วันหนึ่ง...จู่ๆ ก็มีแอปเปิ้ลลูกหนึ่งโผล่มาอยู่ในกล่องของคันบะ ในขณะที่โชมะไม่ได้
โชมะจึงบอกคันบะว่า "นายเป็นคนที่ถูกเลือกให้มีชีวิตรอดอยู่ต่อไป...นายจะรักษาสัญญาของนายใช่มั้ย ว่าถ้าหากนายอยู่รอด นายจะต้องฝากข้อความจากฉันไปบอกคนสำคัญของฉัน"
คันบะ: "อืม โทษนะ นี่คือโชคชะตา"
กลับมาปัจจุบัน...ขณะที่คันบะกำลังกุมมือฮิมาริที่ไร้การเต้นของหัวใจอยู่บนเตียง...
อยู่ดีๆ หมวกเพนกวินก็โผล่มา ฮิมาริจึงตื่นมาตะโกนว่า
"SURVIVAL STRATEGYYYYYY!!! (เซซอน เซนเรียวคุ (สะกดงี้ป่ะวะ))"
ทำให้สามพี่น้องถูกพาไปในอีกมิติหนึ่ง...
ใน survival strategy โหมด ฮิมาริไม่ได้ถูกหมวกควบคุม เธอกลับเป็นตัวของตัวเอง
เธอพยายามพูดกล่อมคันบะว่า "กลับบ้านกันเถอะนะ"
แล้วก็พูดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของพวกเขา...
"ท้ายที่สุดแล้ว ปรากฏว่าการใช้ชีวิตอยู่ก็คือการลงโทษอย่างหนึ่งนั่นเอง"
แต่เธอก็พูดต่อโดยมีโชมะเสริมว่าเรื่องราวในครอบครัว ช่วงเวลาที่พวกเขาใช้ร่วมกัน...พวกเขามีความสุข พวกเขาสนุกกับมันขนาดไหน
"แต่ยังไงเสีย พวกเราก็อยู่ด้วยกัน พวกเรายอมรับการลงโทษ ไม่ว่ามันจะเล็กน้อยสักแค่ไหน ทุกอย่างล้วนเป็นเป็นความทรงจำที่ดีงาม เพราะเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่ามีชีวิตอยู่ก็เพราะพวกพี่สองคนอยู่ที่นั่น"
ฮิมาริ: "ได้โปรด...กลับมาเถอะนะ คันจัง"
คันบะ: "ยังไม่ได้หรอก... ฉันยัง...ไม่ได้ให้อะไรกับเธอเลย"
พูดเสร็จ คันบะก็...
โอ๊ยยยยยยยยย รักคู่นี้ไม่ไหวแล้วว้อยยยยยยยยยยยยยย ทำไมต้องมาแยกกันตอนจบด้วยน้า T_T
แล้วด้วยเหตุใดเราก็ทราบไม่หมด (เรื่องนี้ใครเก๊ตทั้งเรื่องขอกราบเลยค่ะ แม่งลึกซึ้งเกินความฉลาดของข้าพเจ้า) คันบะก็เหมือนจะเสียบางส่วนของชีวิตไป อาจจะเป็นเพราะ "บาป" ที่เขาทำไปทั้งหมด
ฮิมาริจึงกอดคันบะและเหมือนจะจูบเขาเพราะเธอเองก็คงรู้+เข้าใจว่าคันบะรักเธอมากแค่ไหน
ส่วนโชมะก็พากย์ทับไปว่า "ฉันสนุก [ในช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสามคน] มากเลย ขอบคุณนะ"
โชมะเดินไปหาคันบะกับฮิมาริก่อนจะพูด
"ฉันจะคืนในสิ่งที่นายได้แบ่งให้ฉันในวันนั้น"
เขาควัก "เพนกวินดรัม" ออกมาจากอกของเขาแล้วมอบมันให้กับฮิมาริ
จากนั้นฮิมาริก็ส่งมันให้คันบะ
แฟลชแบ็ก: ในช่วงที่คันบะกับโชมะยังอยู่ในกล่อง คันบะแบ่งแอปเปิ้ลครึ่งลูกให้กับโชมะ เพื่อให้เขาอยู่รอด
กลับมาในปัจจุบัน...ออกจากโหมด survival strategy...
ริงโกะตะโกนคาถาที่จะย้ายโชคชะตา...
"Let's share the fruit of fate!!! (เรามาแบ่งผลแห่งโชคชะตาด้วยกันเถอะ)"
เป็นเหตุให้ตัวของเธอลุกเป็นไฟ เนื่องจากการที่จะใช้คาถานี้นั้น...จะต้องมีผู้เสียสละ
โชมะรีบเข้าไปกอดริงโกะ
ส่วนคันบะก็ยกตัวฮิมาริขึ้นมาอุ้ม...
เป็นฉากที่บ่อน้ำตาเราแตก + ทำให้เราส่ายหัวไม่หยุดเพราะหัวใจเกือบจะรับไม่ได้
หมอซาเนโตชิพูดในขณะที่คันบะค่อยๆ หายไปเป็นเศษว่า
"พวกเธอไม่มีทางหนีคำสาปพ้นหรอก ในเมื่อฉันทำไม่ได้ ผู้อาศัยอยู่ในกล่องอย่างพวกเธอก็ไม่มีทางได้อะไรเหมือนกัน พวกเธอก็แค่จะหายไปโดยไม่ทิ้งอะไรเหลือไว้ในโลกใบนี้เลย พวกเธอไม่แม้แต่จะเหลือเป็นฝุ่น พวกเธอจะไม่มีวันมีความสุข!"
ทว่าคันบะก็ไม่สนใจและพูดในใจ
"โชมะ ฉันได้รับแล้ว...แสงที่แท้จริงของฉัน" (หมายถึงการที่เขาช่วยฮิมาริได้แล้ว)
ฝ่ายโชมะเอง...
กรี๊ดดดดดดดด T_T
เขากอดริงโกะที่ลุกเป็นไฟแล้วบอกว่า
"นี่คือการลงโทษที่พวกเราต้องได้รับต่างหาก...
ขอบคุณนะ
ฉันรักเธอ"
ว่าแล้วไฟเปลี่ยนไปลุกที่ตัวของเขาแทน...จนสุดท้ายโชมะก็หายไปเหมือนกับคันบะ
จากนั้นฮิมาริก็ฟื้นคืนชีพ...
เพนกวินทั้งสามก็ถูกเก็บเข้าใสกล่อง...
ฉากถูกตัดไปที่ซาเนโตชิกับโมโมกะ
โมโมกะ: "รถไฟออกแล้วนะ แต่นายกลับไม่ไปไหน"
ซาเนโตชิ: "รถไฟจะมาอีก"
โมโมกะ: "งื้ม ไม่รู้สิ แต่ฉันไปก่อนนะ"
ซาเนโตชิ: "งั้นเหรอ"
โมโมกะ: "ลาก่อน"
กลับมาในโลกแห่งความจริง...
ผู้โดยสารในรถไฟต่างก็มุงดูสองสาวที่สลบอยู่กลางขบวน
สังเกตบนหน้าผากฮิมาริให้ดีๆ...มีเศษเสี้ยวของ "คันบะ" แอบหลงเหลืออยู่ด้วย
หลังจากนั้น ฉากก็ถูกตัดไปที่คู่ยูริกับทาบุกิ
ทาบุกิ: "ยูริ... ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วล่ะ...ว่าทำไมพวกเราถึงมีชีวิิตอยู่บนโลกนี้"
ยูริ: "บอกหน่อยซิ"
ทาบุกิ: "เธอกับฉันเป็น 'เด็กหลงทาง' มาแต่แรกแล้ว แต่มีเด็กอีกตั้งมากมายบนโลกนี้ที่เหมือนเรา เพราะฉะนั้น...แค่ครั้งเดียวก็พอ...พวกเราต้องการให้ใครสักคนบอกเราว่า 'ฉันรักเธอ' "
ยูริ: "แม้ว่าโชคชะตาจะพรากทุกอย่างไปจากพวกเขา แต่เด็กที่ถูกรักย่อมหาความสุขได้เสมอ พวกเราอยู่บนโลกนี้เพื่อทำแค่สิ่งนั้น"
ทาบุกิ: "ฉันรักเธอนะ"
ยูริ: "ฉันรักเธอนะ"
ตัดฉากไปที่สองพี่น้อง มาริโอ้กับมาซาโกะ...
มาซาโกะตื่นขึ้นมาพบว่ามาริโอ้สุขภาพดีแล้ว
เธอถามว่าน้องฟื้นแล้วเหรอ แต่เมื่อเห็นว่าน้องของเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด เธอก็ยิ้มบอกไม่มีอะไร
เธอเล่าให้น้องฟังว่าเธอเพิ่งฝัน...ฝันว่ามีพี่ชายฝาแฝดอยู่คนหนึ่ง...
ที่แม้จะเป็นคนมือหนัก...แต่เขาก็บอกว่าเธอเป็นน้องสาวที่มีค่าสำหรับเขา...
และบอกว่าเขารักเธอ
ตัดไปอีกฉาก...
ฮิมาริอยู่บ้านหลังเดิม ทว่าทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมด
ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าสองพี่น้องคันบะกับโชมะเคยมีชีวิตอยู่
กลายเป็นว่าฮิมาริมีสุขภาพแข็งแรง สามารถไปโรงเรียน มีครอบครัวธรรมดา อยู่กับลุงกับป้า 'แท้ๆ' ของเธอ
วันนี้เป็นวันที่เธอทำแกงกะหรี่และกินมันร่วมกับริงโกะซึ่งเธอบรรยายว่าริงโกะเป็นผู้หญิงซึ่ง...น่าแปลกที่...พวกเธอสลบพร้อมกันในรถไฟ จึงกลายมาเป็นเพื่อนกัน
ริงโกะกับฮิมาริเห็นวง Double-H บนทีวีก็กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่
ฮิมาริบอกว่าเธอซื้ออัลบั้มของพวกเขามาด้วยนะ
และตอนที่เธอกำลังคลำหาอัลบั้มอยู่นั้น...
จำรอยถูกเศษแก้วบาดนี้ได้มั้ยเอ่ยยยย
ฮิมาริเห็นหมีก็รู้สึกแปลกใจ เธอหยิบโน้ตที่ถูกเสียบไว้อยู่ตรงพุงของมันขึ้นมาอ่าน...
"พวกเรารักเธอนะ!!
จากพี่ๆ ของเธอ"
ฮิมาริ: "พี่ใครเหรอ...?"
ริงโกะ (ที่เข้ามาดูว่าเป็นไร): "ฮิมาริจัง?"
ฮิมาริ: "เอ๊ะ...แปลกจังเลย..."
ฮิมาริ: "ฉันร้องไห้ทำไมเนี่ย?"
ตัดฉากไปที่หน้าบ้านของฮิมาริ...
ทายซิว่าใครโผล่มา...
คันบะน้อย โชมะน้อย และเหล่าเพนกวินทั้งหลายนั่นเอง!!
พวกเขาพูดประโยคเดียวกับเด็กที่เคยพูดในตอนที่ 1 ของเรื่องนี้
พาดพิงไปถึงนิยายเรื่อง Night on the Galactic Road
ฉากจบ:
ฮิมาริ: "ฉันจะไม่มีทางลืมเธอนะ จะไม่มีวันลืมตลอดไป"
"ฉันรักเธอ"
จบ!!
ถึงจะเศร้า แต่ก็จบอย่างสวยงามมาก...
และถึงพล็อตจะไม่เพอร์เฟ็กต์ ถามคำถามมาเป็นร้อย แต่ให้คำตอบแค่ครึ่งเดียว...
แต่มันก็เพอร์เฟ็กต์ในความที่มันไม่เพอร์เฟ็กต์นี่แหละ...
ให้ 10/10 เลยค่า :)
สุดท้ายขอฝากนิยายที่เพิ่งวางแผงไว้ด้วยนะ (มันวกมา้เรื่องนี้ได้ไง 55555555)
ราคา 139 บาทจ้าาาาา~
